பண்டைய வரலாறின் கைரேகை பதிந்த மண்மேடு.
ஆனால் இன்று
அதன் மீது இரும்புக் காலடிகள் பதிக்கின்றன.
நிலம் பிடித்து
அடாவடி செய்த வரலாறு
ஒரு விகடகவி சொல்வதுபோல்
சிரிப்பாகத் தோன்றினாலும்
அதன் உள்ளே
கண்ணீரின் கடல் மறைந்திருக்கிறது.
“யானை பூனையா?”
என்று உலகம் ஒருநாள் கேட்கும்;
சிறிய நிலம் என்று எண்ணி
வலிமையால் விழுங்க நினைத்தவர்கள்
நீதியின் முன்
ஒருநாள் துவளுவது நிச்சயம்.
மாமா போல பக்கத்தில் நின்று
அமெரிக்கா
அதிகாரத்தின் ஆணவத்தில்
உலகத்தைப் போதிக்க வந்தாலும்
அதன் குரல்
மண்ணின் உண்மையை மறைக்க முடியுமா?
பலஸ்தீனின் வீதிகளில்
பசியோடு கூட
நோன்பு பிடிக்கும் மக்கள்
வானத்தை நோக்கி
“மேகமே, எங்கள் வேதனையைச் சொல்லு”
என்று விண்ணப்பிக்கின்றனர்.
அந்த அழுகையின் ஒலி
தூரத் தேசங்களைக் கடந்து
ஈரானின் இதயத்தைத் தொட்டபோது
அங்கு எழுந்தது
ஒரு எதிரொலி.
“அநீதிக்கு
வாடா வா என்று சொல்வோம்;
நீதிக்காக
நிற்க வேண்டும்”
என்று குரல் எழுந்தது.
மத்திய கிழக்கின் நாடுகள்
இப்போது உணர்கின்றன—
அரசியல் வாக்குறுதிகள்
தேயுதே போகும் நிலவைப் போல
மாறிப்போகும் என்று.
“மாடு ஓடுமா?”
என்று கேலி செய்தவர்கள்
இப்போது அறிகின்றனர்—
அமைதியான மண்ணும்
ஒருநாள் எழுந்து நிற்கும் என்று.
வரலாறு சொல்கிறது:
அநீதியின் பேரரசுகள்
ஒருநாள் சுருங்கும்;
நீதியின் விதைகள் மட்டும்
மண்ணில் என்றும் வளரும்.
எதிர்கால தலைமுறைக்கு
ஒரு பாடம்:
அதிகாரத்தை அல்ல,
நீதியை கற்க வேண்டும்;
அப்போதுதான்
இந்த உலகின் புதிய திகதி
அமைதியின் நாளாகும்.
– தமிழன்புடன்,
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக